در طغیان لحظه های درد ...
که فریاد سر نداده ی ، عشق را فرو میخورد
و سکوت بر صدا چنگ می کشید!..
و گامهای ِ شتابنده ی ؛اشک ؛
راهروی ِ ؛صبر خویش را؛ می دوید ...
در ؛بی صبری ِهمیشه خاموش بودن؛! ...
در شکایت ِ ؛ِهمیشه؛ بیصدا ؛ گریستن ؛ !
شبها را،
تا صبح بدرقه کرده ام،... بسیار!
...آری بسیار!
کنون نشسته بر ایوان صبح ،
در بدرود با ستارگان شب
آنچه باقی ست ،دلی ست
که هنوز عـشق را
جستجو میکند !
و بی آنکه بداند ، میدانست
راه ِرفتن ، اگرچه طولانی
نمی بایست ، تسلیم لحظه های
نومیدی بود ...
اگر که میخواست از پای نیافتد !
اگر که میخواست بیهوده نباشد!
چـراکـه ...
زندگی معنایش هرگز باختن نبود
زندگی هرگز معنایش باختن
 نوشته شده توسط جمشید فاضلی در چهارشنبه 15 مهر 1388 ، ساعت 04:35 ب.ظ
 لینك ثابت  نظرات ( )
| 
تبلیغات 
پیغام مدیر : ورود شما را به این وبلاگ خوش آمد عرض می كنم . امیدوارم مطالب این وبلاگ مورد استفاده ی شما قرار گیرد . نقطه نظرات خود را برای بهبود وبلاگ مطرح نمایید .